หน้าแรก  |    โครงการ TNN   

แบบฝึกหัดการอ่านงานเขียนเชิงวิชาการ

1. อ่านบทความเรื่อง "ลายมือไทย" ของ อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์ กับ " ภาพสะท้อนจาก 'ถั่วงอก' " ของ เสกสรรค์ ประเสริฐกุล แล้วตอบคำถามต่อไปนี้
1.1 สรุปสาระสำคัญของเรื่องคืออะไร
1.2 ประเด็นสำคัญของเรื่องคืออะไร
1.3 แยกกล่าวถึงข้อเท็จจริงและข้อคิดเห็นในเรื่องเป็นข้อ ๆ
1.4 เขียนแผนภูมิโยงความสัมพันธ์ของประเด็นต่าง ๆ ในเรื่อง
1.5 เขียนบันทึกจากการอ่านบทความทั้งสองเรื่อง

2. เปรียบเทียบความเหมือนและความต่างของบทความทั้งสองเรื่อง ในประเด็นต่อไปนี้

2.1 ประเด็นปัญหาของเรื่อง
2.2 ที่มาของประเด็นปัญหาที่กล่าวถึง
2.3 การวิเคราะห์ปัญหาและมุมมองของผู้เขียนเกี่ยวกับปัญหานั้น
2.4 ความคิดเห็นของผู้เขียน
2.5 ความสมเหตุสมผลของข้อสรุปที่ผู้เขียนเสนอ

บทความเรื่อง "ลายมือไทย" ของ อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์

 

ได้ยินหลายคนบ่นว่าเด็กไทยใน ปัจจุบันเขียนหนังสือด้วยลายมือที่อ่าน ไม่ออก ลายมือไม่สวย ลายมืออ่านยาก ลายมือไม่เป็นภาษาไทย ฯลฯ ผู้เขียนเห็นด้วย อย่างยิ่งกับข้อสังเกตนี้เพราะเพิ่งเสร็จสิ้น จากการตรวจข้อสอบไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และพบว่าสิ่งหนึ่งที่ก่อให้เกิดความทุกข์ ทรมานแก่ครูผู้ตรวจข้อสอบคือการที่ต้อง เพ่งสายตาอ่านลายมือของลูกศิษย์ ที่มีรูป แบบหลากหลายมาก และส่วนใหญ่อ่านยาก เหลือเกิน เพราะบางคนเขียนตัวอักษรที่ไม่มีทั้งหัวและหาง บางคนเขียนตัวอักษรที่ผอม สูงและเบียดกันแน่นจนแทบเดาไม่ออกว่าคำ ที่เขียนคืออะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบใดก็ตาม ผู้เขียนเห็นว่าเป็นลายมือที่ไม่สวยและไม่น่า อ่าน ปัญหาเรื่องลายมือดังกล่าวนี้ ความจริง ก็ได้ยินกันอยู่บ่อยๆ และได้ยินมาเป็นเวลา นานพอสมควรแล้ว แต่ยังไม่มีใครให้ความ เอาใจใส่อย่างจริงจังในระดับชาติ หรือยังไม่มี ใครที่อยู่ในตำแหน่งที่สำคัญๆ หรือเกี่ยวข้อง ลุกขึ้นมาหาทางแก้ไขปรับปรุงปัญหาเรื่อง ลายมือไทยดังกล่าวนี้เลย

           ผู้เขียนสังเกตว่าคนชาติอื่น เช่น คนอเมริกัน คนญี่ปุ่น คนจีน ที่ผู้เขียนรู้จัก และเคยเห็นลายมือของเขา ไม่มีปัญหาเรื่อง ลายมือเหมือนคนไทยในปัจจุบัน ถึงบางคน จะเขียนหนังสือหวัดแต่ลายมือของพวกเขาก็ ยังอ่านง่าย มีความสวยงาม มีรูปแบบเชิง ศิลปะ และแสดงความตั้งใจของผู้เขียนพอ สมควร อีกทั้งยังสะท้อนให้เห็นอดีตที่เคยมี การฝึกคัดลายมืออย่างเป็นระบบในวัยเด็ก ตรงข้ามกับลายมือของคนไทยในปัจจุบัน ซึ่ง ขาดลักษณะดังกล่าวโดยสิ้นเชิง

           ผู้เขียนเห็นว่า ปัญหาเรื่องลายมือของ คนไทยไม่ใช่เรื่องเล็กที่เราจะมองข้ามโดย คิดว่าเป็นเรื่องไม่สำคัญ เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ ได้ หรือเป็นเรื่องที่ควรปล่อยเลยตามเลย

           ลายมือเป็นสิ่งสำคัญของมนุษย์ที่รู้ หนังสือหรืออ่านออกเขียนได้ ชนชาติที่มี ภาษาของตนเองบางชาติก็ไม่มีตัวอักษรหรือ ตัวหนังสือของตนเองใช้ในเอเชียตะวันออก เฉียงใต้ มีชาติไทยที่มีตัวอักษรของตนเอง ซึ่ง เป็นลายสือไทยที่พ่อขุนรามคำแหงประดิษฐ์ ขึ้นเมื่อ 720 ปีมาแล้ว นอกนั้นก็มีชาติลาว และ เขมร เท่านั้นที่มีตัวอักษรของตนเองใช้ ชาติ อื่น ๆ นำตัวอักษรที่เป็นของชาติอื่นเข้ามาใช้ เช่น มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ เวียดนามใช้ตัวอักษรโรมัน เขียนคำในภาษาของเขา ส่วนพม่าก็รับตัวอักษร ของมอญมาใช้เป็นของตน ดังนั้น การที่เรามีตัว อักษรที่ชาติเราประดิษฐ์ขึ้นใช้เองเป็นสิ่งที่น่า ภาคภูมิใจอย่างมาก อักษรไทยไม่ใช่เป็นเพียง สื่อสำหรับการเขียนเพื่อสื่อความเท่านั้น แต่ยัง เป็นเหมือนสิ่งประดิษฐ์ทางศิลปะที่ล้ำค่า เมื่อ เราเขียนภาษาไทยเราควรทำให้ตัวอักษรที่เรา เขียนมีความสวยงามมากที่สุด แทนที่จะเขียน ตวัดเพื่อให้พอสื่อความได้เท่านั้น

           นอกจากลายมือจะมีประโยชน์ในการ จรรโลงศิลปะแห่งตัวอักษรแล้ว ลายมือยังมี ความสำคัญต่อมนุษย์ในแง่ที่เป็นเครื่องสะท้อน ให้เห็นอุปนิสัย อารมณ์ บุคลิกภาพ ความคิด และสภาวะทางจิตใจของเจ้าของลายมืออีกด้วย มีเวบไซต์มากมาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของ อเมริกัน ที่เกี่ยวกับเรื่องลายมือ เช่น การ โฆษณาตำราทำนายนิสัยใจคอจากลายมือที่ เขียน การฝึกเขียนลายมือให้สวยงาม การแจ้ง ข่าวการประกวดลายมือ (Handwriting Competition) ระดับโลกประจำปี การบริการ การซ่อมแซมลายมือ (Handwriting Repair) ตลอดจนการโฆษณาโครงการอบรมเปลี่ยน ลายมือเพื่อทำให้ชีวิตดีขึ้น ด้วยคำขวัญที่ว่า "การเปลี่ยนลายมือจะทำให้ชีวิตของท่านเปลี่ยน ได้" ดังชื่อหนังสือที่โฆษณาขายเรื่อง Changing Your Handwriting Can Change Your Life เขียนโดย Vimala Rodgers เป็นต้น นี่แสดงว่าในสังคมอเมริกัน ซึ่งเป็นสังคมที่ใหญ่และเจริญมาก แล้วยังเห็น ว่าเรื่องลายมือไม่ใช่เรื่องเล็กเลย

           ในช่วงเวลาของการปฏิรูปประเทศไทย ขณะนี้ นับเป็นการเหมาะที่จะมีการปฏิรูป ลายมือไทยเสียด้วยเลย ผู้เขียนใคร่ขอวิงวอน ให้กระทรวงศึกษาธิการและกระทรวง วัฒนธรรมหาหนทางที่จะให้มีการฝึกคัดลายมือ กันอย่างจริงจัง และรณรงค์เปลี่ยนค่านิยม ให้ เห็นว่าลายมือเป็นสิ่งสำคัญ เป็นศิลปะ และ ผูกพันกับบุคลิกภาพ ความรู้สึกนึกคิด และ นิสัยใจคอ ลายมือเป็นเรื่องต้องสอน ต้อง ฝึกฝน และเป็นเรื่องที่แก้ไขให้ดีขึ้นได้

           สิ่งสำคัญที่สุดในการปฏิรูปลายมือไทย คือ ต้องไม่เป็นเพียงการบังคับด้านพฤติกรรมเท่านั้น แต่ต้องมีแนวคิดใหม่ มีเป้าหมายชัดเจน มี กิจกรรมน่าสนใจ ผู้เขียนเห็นว่าแบบคัดลายมือ ไทยที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ควรเลิกใช้เพราะตัว อักษรที่นำมาเป็นแบบเหมือนตัวพิมพ์มากเกิน ไป มองดูแข็ง และไม่สวย ลายมือไม่ใช่ตัว อักษรที่พิมพ์ ลายมือต้องมีชีวิต มีลีลา เป็นตัว เขียนที่มีระบบ มีรูปแบบ มีความสม่ำเสมอ และมีความเป็นปัจเจกบุคคลอยู่ในลายมือ สิ่งที่เราควรทำคือสอนรูปแบบของลายมือ แบบที่ภาษาอังกฤษเรียกว่า cursive writing แต่ก่อนที่เราจะมีแบบฝึกหัดเช่นนั้น เราต้องตกลงกันก่อนว่าลายมือแบบใดเป็น ลายมือเขียนที่สวยที่สุดของไทยเป็น มาตรฐานที่สุด และสมควรยกเป็นแบบอย่าง เมื่อเราสอนแบบอย่างที่ดีและสวยงามแล้ว หลังจากนั้นแต่ละคนอาจมีการลากเส้น แปลกไปบ้างตามลีลาของตน แต่ไม่ทิ้งรูป แบบพื้นฐานที่ได้เรียนมา เด็กไทยที่ได้รับการ ฝึกก็จะมีพื้นฐานร่วมกัน และในขณะ เดียวกันก็จะมีความเป็นตัวของตัวเองด้วย ลายมือของพวกเขาก็จะไม่ไร้พื้นฐานและไร้ รูปแบบเช่นในปัจจุบัน นอกจากนั้น ลายมือ ไทยที่ควรสอนหรือรณรงค์ให้เป็นพื้นฐานนั้น ไม่ควรมีแบบเดียว อาจมีความหลากหลาย บ้าง เช่นมีลายมือแบบเขียนบรรจง ลายมือ แบบเขียนหวัด (แต่สวย) ลายมือแบบ เหมือนตัวพิมพ์แต่ไม่ใช่แบบ font การพิมพ์ ที่เราเห็นในหนังสือ หากแต่เป็นการปรับรูป แบบจากตัวพิมพ์มาเป็นลายมือ ดังนี้จึงจะ สอนได้ผล ข้อสุดท้ายที่ควรทำคือการส่ง เสริมการสร้าง font ลายมือไทยรูปแบบ ต่างๆ ที่สวยงามเพื่อใช้ในคอมพิวเตอร์ ซึ่งจะเป็นหนทางหนึ่งที่จะพัฒนาเรื่องนี้ใน แนวสร้างสรรค์ด้วย

 

บทความเรื่อง " ภาพสะท้อนจาก 'ถั่วงอก' " ของเสกสรรค์ ประเสริฐกุล



หน้าแรก  |    โครงการ TNN  |    top